شما اینجا هستید | 

آرامگاه فردوسی

56
0
0
آرامگاه فردوسی

طرح اولیه


در سال 1305 خورشیدی به پیشنهاد انجمن آثار ملی ایران، تهیه طرحی برای احداث بنای باشکوه نوین آرامگاه فردوسی آغاز شد. طرح اولیهی‌ بنا از مهندس کریم طاهرزاده بهزاد، شامل سکویی برای نصب مجسمه عظیم شاعر روی آن بود؛ اما پس از احداث سکو، اجرای طرح متوقف شد و تهیه طرح جدید به «آندره گدار» فرانسوی واگذار شد.

 

آرامگاه فردوسی

 

ویژگی های طرح معمار فرانسوی


طرح «گدار» بنایی شبیه اهرام مصر روی همان سکوی احداث شده پیشین بود؛ اما در نیمه کار، اجرای طرح متوقف شد. ذکاءالملک فروغی که آن زمان رئیس انجمن آثار ملی بود، این طرح را نمی‌پذیرد و در جلسه‌ای که در این انجمن تشکیل می‌دهد، قرار می‌شود یک معمار ایرانی طرحی برای مقبره فردوسی ارائه کند. دیگر بار از مهندس طاهرزاده بهزاد خواسته شد که طرحی نو دهد. طرح جدید بهزاد شبیه بنای کنونی بود، اما از وی خواسته شد تا آن را به قبر کوروش در پاسارگاد شبیه تر سازد.

 

آرامگاه فردوسی

 

ساخت بنای فعلی در سال 1313


در نهایت در سال 1312 خورشیدی طرح نهایی به تصویب رسید، اما اجرای آن به حسین لرزاده معمار واگذار شد؛ وی بنا را ساخت و سال بعد از آن در تاریخ 20 مهر 1313 با حضور جمعی از بزرگان علم و ادب جهان ، این بنا افتتاح شد. اما به سبب رعایت نشدن اصول مهندسی و مکانیک خاک، بنا کمی بعد شروع به نشست کرد، تا اینکه در سال 1343 خورشیدی برچیده شد و به اهتمام مهندس سیحون و اجرای مهندس جودت پس از ساختن تالار زیرین، بازسازی و باغ اطراف آن به همراه موزه کنارش ساخته شد.

 

آرامگاه فردوسی

 

بازسازی و طراحی آرامگاه بر پایه طرح پیشین


بنای پیشین دارای نمای بیرونی شبیه بنای فعلی، اما داخل آن کوچکتر و کم‌عمق‌تر و دارای دو ورودی کم‌عرض شرقی و غربی بود. بنای کنونی، که سعی شده در ظاهر کاملاً شبیه بنای پیشین باشد، دارای نهصد متر سطح زیربنا، و ساخته شده از بتون و سنگ و کاشی است. بخش فوقانی بنا، که در اجرای اولیه توپر بود، این بار میان‌تهی ساخته شد. سقف داخلی آن هم با کاشی‌کاری معرق و متأثر از عناصر تزیینی دوره هخامنشی و عصر فردوسی روکاری شد. دیوارهای آن هم تماماً با سنگهایی از منطقه توس نماسازی شد. کف اصلی تالار گودبرداری شد و فضای زیرین تا ۹۰۰ مترمربع، گسترش پیدا کرد. هیأت کلی بنا آرامگاه کوروش بزرگ در پاسارگاد را تداعی می‌کند.
پس از افتتاح بنا به سال 1347، مجسمه فردوسی که توسط استاد ابوالحسن صدیقی در ایتالیا ساخته شده بود، داخل باغ، و تندیس های تالار زیرین که توسط پسرش فریدون صدیقی ساخته شده بود، داخل آرامگاه نصب شد.

 

به نقل از آرک سپید