شما اینجا هستید | 

تادائو آندو معمار ژاپنی

150
0
0
تادائو آندو

بیوگرافی



تولد:۱۳ سپتامبر ۱۹۴۱
محل تولد: اوساکا- ژاپن
ملیت:ژاپنی
جوایز:جایزه معماری پریتزکر (۱۹۹۵)
وی از سن ۱۰-۱۷ سالگی در یک کارگاه نجاری مشغول به کار بود
از سال ۱۹۶۲-۱۹۶۹ تصمیم به یادگیری خودآموز مستقیم معماری گرفت
آندو تا کنون بیش ار یکصد و پنجاه پروژهٔ معماری را طراحی کرده‌است

زندگینامه



تادائو آندو خود معمایی است.هیچ کس اطلاع دقیقی از زندگی شخصی او ندارد. حتی جای تردید است که از دانشگاهی فارغ التحصیل شده باشد.آنچه از او می دانیم آن که متولد اوزاکا در سال 1949 است و کارگاه شخصی خود را در سال 1970 دایر نموده و تاکنون،پیش از 150 پروژه معماری طراحی کرده است.آندوی خود آموخته،از بانفوذ ترین معماران پست مدرن نسل دوم ژاپن محسوب می شود.اگرچه برچسب کمینه گرایی بر او خورده است،اما توجه عمده او،بر تلفیق فرم های مدرن با مفاهیم و شیوه های سنتی ژاپن استوار است.به بیان دقیق تر،هدف او تغییر معنای طبیعت از گذرگاه معماری است.مصالح معماری آندو،بتن خام،خورشید،آسمان،سایه و آب است.یا به عبارت بهتر،فضا.تاکید او بر این نکته است که استفاده کنندگان از بنا باید طبیعت را تجربه و احساس کنند.و اینها،همه ریشه در سنت منطقه ای زیستگاه او-یعنی کانزایی-دارد.کانزایی،که در تمامی آثار او جای پایی دارد.

 

تادائو آندو

معماری آندو بیش از هر چیز یادآور مفهوم سکوت در آیین های شرقی است. بدون توجه به مفاهیم سنتی شرق شاید در نگاه اول معماری آندو سرد و بی روح به نظر برسد، اما این فضاهای تهی، مملو از خلوص، بی پیرایگی، سکوت و آزادی است.آندو معماری خود را تحت تاثیر طبیعت زادگاهش (اوزاکا-ژاپن) می داند و از خورشید، آسمان، سایه و آب، ابزاری برای خلق فضا ساخته است.

زمانی که آندو در سال ۱۹۷۰ دفتر معماری خود را تاسیس نمود معماری مدرن توسط معماران بنامی چون کنزو تانگه و آراتا ایسوزاکی در ژاپن معرفی شده بود، اما آندو با گرایشی متفاوت، توانست به خوبی از عهده تلفیق مفاهیم بومی و سنتی ژاپن با معماری مدرن و تکنولوژیک غرب بر می آید و به سرعت تبدیل به یکی از معماران برجسته بین المللی گردد وی در سال ۱۹۹۵ برنده جایزه معتبر پریتزکر گردید.

عناصر اصلی و متناقض معماری آندو،نظم،مردم و احساسات انسانی است.در معماری آندو،عناصر به گونه ای متضاد با هم ارتباط می یابند.فرم در برابر فرم و فضا،داخل در برابر خارج و طبیعت در برابر هندسه قرار می گیرد.به عبارت دیگر،معماری او،حاصل ارتباط منقابل این عناصر است.آندو از جذابیت فرم صرف نظر کرده، بر جذابیت فضا تاکید می ورزد.بی علاقگی و بی توجهی او به انزوای تاثیرگذار فرم و شخصیت کنایی آن،او را بر آن داشته است.شخصیت آندو نیز،از دو جنبه متضاد شکل گرفته که در یک وجود تفاهم یافته اند.قدرت و منطق مردانه از یک سو، و مهربانی و احساسات زنانه از سوی دیگر.

تادائو آندو

 

آندو بر این باور است که فرم،از تاثیر فضایی می کاهد و در نتیجه،جذابیت معماری را محدود می کند.در واقع،از دیده آندو،ارجحیت دادن به فرم به معنای ارجحیت بخشیدن به حس بینایی در میان 5 حس و عدم توجه به عمق فضایی است.تاثیر معماری با فرم کاسته می شود،نفی فرم،توجیه کننده به کارگیری فرم های ساده و انکار فرم های پیچیده است.نفی فرم،به معنای نفی تصویر صرفا بصری در فضا است.معماری آندو،معماری «نفی و انکار» است.

فضاهای یگانه انگار او حاصل همین نفی است.در حقیقت،او جامعه مدرن و جهانی بودن را نفی می کند.از نظر اجتماعی،نفی به معنای حمایت از استقلال شخصی و رهایی از یکنواختی مدرن می باشد.اولین چیزی که آندو نفی کرده،مفاسد جامعه مدرن و ارزش های مدرن است (برای مثال،مقوله راحتی).آندو راحتی مدرن را نفی کرده،تلاش می کند ارتباط پویایی با جهان برقرار سازد.او راحتی را از معماری خویش دور کرده،به جای آن،امکان حضور انسان و طبیعت را در کالبد معماری اش فراهم می سازد.

و اما نزد معماران ایرانی،اگرچه آندو چهره شناخته شده ای هست،اما تاثیر گذار نبوده و کمتر به او،نگرشش و مجموعه گسترده آثاری که ارائه کرده،پرداخته شده است.

تادائو آندو

کارهای یگانه انگار:کارهای یگانه انگار آندو را در فضاهای خاصی که با فرم های بتنی خالص احاطه شده،مشاهده می کنیم.این کارها شگفتی و جذابیت خاصی به فضای شهر می دهد.چرا که معماری او،در معماری مدرن شهری رسوخ می کند تا مخالفت خود را با کثرت گرایی معماری مدرن ابراز نماید.بنابراین معماری یگانه انگار آندو،از روح انتقادجوی اجتماعی و احساسات او شکل گرفته است.

معماری یگانه انگار،بیان کننده ی توانمندی آندو در خلق فضاست.نظم منطقی و احساسات شاعرانه موجود در این فضاها یاداور فضاهای سنتی ژاپنی از جمله چایخانه ها و خانه های چوبی حومه شهر است.این فرم ها ساده هستند،از مصالح ساده و یکسانی ساخته شده اند و دارای رنگی یکنواخت و یکدست می باشند.این فرم های ساده فضاهای خشک و مقدسی را ایجاد می کنند.به عبارتی،فضا را یکنواخت می سازند ولی پس از آن با ورود نور و سایه فضا از یکنواختی خارج می شود.در معماری یگانه انگار با تضاد پنهانی رو به رو ایم که بین فضا و فرم شکل گرفته است،ولی به دلیل توجه به فضا و عدم توجه به فرم،این تضاد از بین رفته.

فضا در تضاد با فرم،نه تنها با حس بینایی،بلکه با دیگر حواس نیز در ارتباط است.انسان با حرکت خود در فضا می تواند آن را درک کند.باید دانست که جذاببیت فضا در حقیقت به معنای جذابیت معماری است.آندو از جذابیت فرم صرفنظر کرده و بر جذابیت فضا تاکید می کند.نفی فرم،به معنای استفاده از فرم های ساده در معماری و انکار فرم های پیچیده است.چراکه این فرم ها،معماری رااز شخصیت واقعی خویش دور می کند.مصالح در ساده کردن فرم نقش بارزی ایفا می کنند.

در اینجا با معماری رو به رو هستیم که در نگاه اول فاقد نظم منطقی است،ولی در همان حال-با توجه به فرم های ساده ساختمان-متوجه نظم هندسی خاصی می شویم که در سراسر آن به چشم می خورد و در واقع جذابیت معماری یگانه انگار آندو،در آرامش و سکون آن است.این آرامش و تمرکز فضایی نتیجه حرکت از کل به جز است.

ویژگی ها مهم معماری آندو


ویژگی های معاری آندو را می توان در فرم ساده،فضای خالص و بیان بیطرفانه آن دانست.

فضا از دغدغه های معماری آندو است.او در طرح هایش به دنبال فضا است.خود فضا،عناصری که فضا را می سازند،آنهایی که از فضا و در فضایند و هرآنچه که مربوط به فضا است در مرکز توجه خاص معماری آندو است.

ظاهرا جعبه بتنی موجود در کارهای آندو نشان دهنده عدم وجود نشانه یا علامتی مبنی بر تغییر در طول بیست و چند سال معماری آندو است.با نگاهی دقیق تر و توجه به انتظاماتی که در کارهای آندو وجود دارد،می توانید با الگوهایی که معماری او بر آن اساس تغیر کرده آشنا شوید.در کارهای آندو تغییرات پایه ای به طور منظم هر 5 سال،از سال 1975 ثبت شده است.

مانند 4 نمونه از بهترین کارهای او که مطابق زمان تکمیلشان این موضوع را تایید می کنند و عبارتند از:خانه راو،سومی یوشی (خانه آزوما در سال 1975)،خانه کوشینو در سال 1980،تایمز 1 در سال 1985 و موزه کودکان در هیگو در سال 1990.با مقایسه این چند پروژه به این نتیجه می رسیم که گوشه های جعبه بتنی باز شده،جعبه کم کم کنار گذاشته شده و تبدیل به ترکیبی از پلان های آزاد می شود.کیفیت فضا نیز به تدریج از تاریکی به روشنی و از سنگینی به سبکی تغییر می کند.

به طورکلی معماری آندو با تغییرات مداوم و همیشگی همراه است.در پشت این تغییرات بصری تحولاتی اساسی در حال وقوع است.با مقایسه کارهای اندو از سال 1975 تا 1992،با حرکت ناگهانی روبه رو می شویم که نقطه شروع آن از سال 1985است.این تغییر جهت از درون به بیرون است،یا به عبارت دیگر از فضای مرکز گرا به فضای گریز از مرکز و حرکت از معماری نفی به معماری نفی نفی.حاصل آن توجه به بیرون به جای درون و سطح به جای عمق است.

آثار
خانه بلوک شیشه ای (خانه ایشی هارا)-(1978-1977)

مجتمع مسکونی روکو -روکو 1 (1983-1978)-روکو 2 (1993-1985)-روکو 3 (1992)

خانه کوشینو (1981-1979)

کارگاهی در اویودو – شماره 1 و 2 (1981-82) شماره 3 ( 1986) شماره 4 ( 1989-91)

خانه ی کیدوساکی (1986-1982)

کلیسای روی آب (1988-1985)

کلیسای نور (1989-1987)

موزه کودکان هیوگو (1989-1987)

معبد آب (1991-1989)

غرفه ژاپن،اکسپو 92 (1992-1989)

موسسه هنری پالیتزر  (2001-1997)

موزه چوب (1994-1991)

موزه سانتوری (1994-1991)

موزه فرهنگ گوجیو (1995-1991)

موزه ویلای اویامازاکی (1995-1991)

موزه ناریوا (1994-1993)

ساختمان فضای اندیشه در یونسکو (1995-1994)

موزه هنرهای معاصر نااوشیما (1995-1994) و (1992-1990)

موزه هنرهای مدرن فورث ورث (2002-1999)

مقاله هایی ازآندو


درون و برون

دیوار به مثابه ترسیم کننده قلمرو

مصالح ، هندسه و طبیعت

مواجهه با بحران در معماری

مقاله هایی در انتقاد به آندو

در جستجوی تهی بودگی -فیلیپ درو (Philip Drew)

خطوط خاموش -دارل وین فیلدز(Darell Wayne Fields)

معماری و شعر-رنزو پیانو (Renzo Piano)

آزادی و تعیّن در آفرینش فضا-پل آندرو (Paul Andreu)